گزارش اجرای تکنیک رنگین کمان آرزو
در موسسه ی امیدمهر
( ویژه دختران آسیب دیده اجتماعی)
غراله کنعان پناه
جلسه سوم بود که رفته بودم سر کلاس. بچه ها حدود چهارده نفر بودند. تو دو جلسه گذشته استقبال خوبی از کلاس کرده بودن. از اونجا که من در مدارس با بچه های معمولی هم کار می کنم، متوجه شدم بچه های اینجا با بچه های دیگه فرق دارند. اونا بسیار رک هستن و با کسی تعارف ندارن. اگه از چیزی خوششون نیاد مستقیم بهت میگن. کاری رو نخوان، انجام نمیدن و یا تو بدترین حالتش سعی می کنن چپ و راست حالت رو بگیرن.
ولی این گروه با حضور به موقع در کلاس، با لبخندهاشون و با اعتراضشون به افرادی که مزاحم کلاس می شدن، به من فهموندن که کلاسو دوست دارن.
جز یک نفر که تو هر دو جلسه گذشته سعی می کرد کلاس رو مختل کنه و گاه و بی گاه انرژی منفی به کلاس بده! یعنی بی توجه به کلاس بلند بلند با دوستاش بخنده و نشون بده که برعکس بقیه، کلاس براش جالب نیست.
به هر حال من تمام سعی خودم رو می کردم که جو کلاس متشنج نشه. موقع شروع کلاس هم که معمولاً بازیهای نمایشی انجام می دیم، دیده بودم روی یک دست این دختر جای زخمها و بریدگیهای بسیاری وجود داره و سعی میکنه که اونا رو با آستین مانتوش پنهون کنه.
ادامه مطلب
|
+| نوشته شده توسط
گروه بازیگران در پنجشنبه هشتم دی 1390
|
